Fools of Liberty, 32ohm en Bonnaparty  (9 December 2011 - Oefenbunker in Landgraaf)

3 bands met eighties invloeden. Zijn Ian Curtis Didi Ramone, the Sound, Andrew Eldritch en consorten weer ontour???? I de oefenbunker kwamen door Fools Of Libert

De belgische band Bonnaparty opende de avond. Bonnaparty, een soort kruisbestuiving van jaren 80 Nederpop en de Heideroosjes spelen korte snelle nummers afgewisseld met punkrock ritmes en hoekige gitaar geluidjes. Een leuke band die gezien hun bestaansduur en jonge leeftijd al een aardig ‘volwassen’ geluid laten horen.

Next in row , 32ohm Deze laten die een ijzersterk optreden liet horen. Met songs als
‘4 A.M’. en ‘Daily Struggle’ , een afwisselend ritme en bijna poëtisch voorgedragen songtekst, komen ze opvallend sterk en indrukwekkend over. De zanger zocht het contact met het publiek was goed bij stem en wist mij in elk geval zover te krijgen dat ik mijn twee voetjes van de grond kreeg…dansen dus!

Na de soundcheck, die overigens veel tijd in beslag nam bij alle drie de bands was het de beurt aan de postpunk band Fools Of Liberty. Het was al erg laat, rond twaalven maar dat maakte hun optreden niet minder intens, integendeel!
Het is de intensiteit waarmee deze mannen muziek maken. Zanger Maurice Bolk was goed bij stem waardoor het volume overweldigend krachtig overkwam. Bij ‘Release’ en ‘Limited’ ging de zanger volledig op in zijn tekst en sprong hij van het podium en rende al zingend het publiek in. Over contact zoeken met het publiek gesproken, schitterend! Nieuwe nummers -met tweede gitaar aangevuld- als ‘One Certain Choice’ en 'Forgotten' waren van een dusdanig hoog niveau het leek of Ian Curtis was herrezen. De andere drie muzikanten gingen ook volledig op in de meeslepende uitwaaiende 80’s gitaar sound, het hypnotiserende basspel en het krachtige slagwerk. Fools Of Liberty speelde ruim een uur waarna de organisatie helaas moest ingrijpen wegens de sluitingstijd, anders was het met gemak nog een uur later geworden. Bonnaparty, 32 Ohm en Fools Of Liberty brachten een mooie revival van de vroege jaren 80, new wave muziek.

Fools Of Liberty speelt op 13 januari het voorprogramma van Customs in het Perron 55 te Venlo. Tevens hebben ze een album uitgebracht “The Touch was Mine” in maart van dit jaar. Het album is zelf geproduceerd en in eigen beheer uitgebracht. Het album is te bestellen op de website van de band.www.foolsofliberty.nl

tekst en foto's Ron Loontjens

• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
•  

Tim Knol (10 November 2011 - Perron55 in Venlo)


Hij heeft op Pinkpop gestaan, is regelmatig te gast bij DWDD. Toch was de zaal niet afgeladen vol in Venlo. Waarom gaat het publiek niet naar voren? Durft men niet. angstig als mijn blijkbaar voor Tim is. Tim moet zelfs vragen of men naar voren wil komen.
 
Tim heeft die avond nog in Eindhoven gespeeld en is als een haas naar Venlo geknald. Het lijkt erop dat hij zijn haast een beetje mee heeft genomen in zijn optreden. Pas na enkele nummers komt hij in zijn vertrouwde doen en speelt met het publiek. Tijdens het rustige 'Do You Leave The Light On' lijkt Tim en zijn band ook wat te relaxen. Just on time.

De playlist van de Tim’s gig bestaat o.a. uit zijn hit 'Sam', en alle nummers van “Days”. Lekkere goed in het gehoor liggende solo’s waanzinnig samenspel met o.a. toetsenist Mathijs van Duivenbode en gitarist Anne Soldaat. Dat hij later op de avond lekker in zijn vel zit is te merken aan zijn tussendoorpraat. Het aanwezige publiek heeft een anderhalf uur durend topoptreden gezien. Nogmaals, jammer dat de zaal maar half gevuld was.

Waar blijft het publiek in Venlo!!!

tekst Ron Loontjens

Hoax Fest (6 November 2011 - De Bosuil in Weert)

Voorprogramma? Welk voorprogramma, Dat doen we zelf wel. De bandleden van The Hoax verzorgen namelijk hun eigen voorprogramma met solo projecten. Mark Barrett (drummer van The Hoax) verzorgd de presentatie

The Jon Amor Blues Group.
Hun debuut cd is sedert september uit. Een vette sound met opzwepende ritmes. Jon Amor en Dave Doherty vullen elkaar goed aan op gitaar. Jammer dat je als voorprogramma maar enkele nummers mag spelen…. Het smaakte naar meer, veel meer.

Met een opmerkelijk korte pauze staat de volgende act al op het podium…
The Jesse Davey Experience.  3 heren in witte doktersjassen betreden het podium….Doe er nog 2 zonnebrillen, een lekkere warme muts en de nodige stoere poses bij en het experiment kan beginnen. Niet te vergeten dat Jesse ook nog een klein keyboard aan zijn gitaar heeft bevestigd dat het nog doet ook … Catchy ritmes en lange solo’s…… Robin Davey is helaas slecht te verstaan door de microfoon.
Zonder dat het publiek er erg in heeft switchen de heren naar de volgende band: The Davey Brothers. Op de een of andere manier komt het niet over zoals het zou moeten…. En helaas is Robin Davey nog steeds slecht verstaanbaar door de microfoon.

Volgende act : Hugh Coltman, zanger van The Hoax.
In zijn uppie met ukelele/gitaar oprechte, breekbare liedjes spelen vanuit zijn diepste ziel, met uitstapjes naar soul, jazz en reggea. En wat doe je als het rumoerig is in de zaal ? Juist,
je doet een grote stap naar links en gaat onversterkt verder. Wat blijkt te werken,
want het publiek is meteen zo gecharmeerd dat het vrij snel stil is. Het is mooi te zien dat het niet altijd luid en ruig hoeft. Mooie intieme set die eigenlijk veel te kort was. Respect.

Een korte pauze maakt daarna plaats voor een beetje het vreemde eendje op t podium.
Well Hung Heart, met Robin Davey en Greta Valenti. Excentriek zangeresje met een stoere outfit, waaronder een leren “kraag-ketting”. Niet gedacht dat ze er prettig mee kon zingen laat staan headbangen. Het is haar toch gelukt. De liedjes zijn soms rustig en dan weer over de top hard. De zang is hierdoor niet altijd zuiver. Bij de cover “creep” van Radiohead trekt ze nog snel een harnas aan waar een lamp aan bevestigd is, die grappig heen en weer bungeld boven haar hoofd. Over het algemeen vond ik het niet nodig al die poespas erom heen. Doe gewoon je ding, is al meer dan voldoende. Bij het laatste nummer doet Valenti’s stem even denken aan Sandra Nasic van The Guano Apes. Al dan niet geheel onder controle wat jammer is want ze kan best zingen.

Dan eindelijk waar iedereen naar heeft uitgekeken, The Hoax themselves.
Dirty, sexy, groovende blues…. Vanaf de eerste noot vol gas. Zanger Hugh zingt alsof zijn leven er van af hangt. Een stukje “RESPECT” van Aretha Franklin doet iedereen verlangen naar the good old days. “Don’t shake my hand” = kippenvel, en ook weer onversterkt gezongen, staande op de bar. Strakke ritme sectie, overweldigende ego-vrije solo’s, vet groovende bas en het onmiskenbare stemgeluid van hugh maken dit de echte hoofdact van de avond. Het nieuwe nummer: “Talk is cheap“ knalt door de zaal….  NICE!!!
Alle bekende nummers komen aan bod en aan het eind van de set komen alle muzikanten van deze middag het podium op en word er een toffe versie van : “make it wit chu” gespeeld van Queens Of The Stone Age. Warempel, ze hebben nog een zangeres, Rebecca Abbott, in het blik zitten. Wat een geweldige stem. Hebben ze haar niet eerder gevonden vandaag? Wat een prachtige stem. Met deze passende Jamsessie van een minuutje of 10 word een meer dan geslaagde middag afgesloten…

tekst en foto's Shirley Ganzek

• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
•  

Krause (26 Oktober 2011 - Electropop in Sittard)

Krause, de Groningse Susanne Clermonts, staat in vol ornaat op het podium om het publiek op te warmen voor Vive la Fete.  De luchtige verschijning  schijnt hiervoor een duidelijk doel te hebben .Met niet meer dan een body en nietsverhullende cape krijgt ze het publiek snel op haar handen.  Met een mix van obscure electro en guitardistorsion en het voortstuwende ritme brengt ze net datgene extra. De invloeden van de punk en de industrial uit de begin jaren 90 (sleeping dogs wake) zijn wel hoorbaar.

Nederland heeft meer Krause’s nodig. Meer van dat rauwere alternatieve graag, een aanvulling op de bestaande muzikale genre’s in Nederland.

Echter, bier en tieten? Is dat nodig?

tekst en foto's Ron Loontjens

• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
•  

Vive la Fete (26 Oktober 2011 - Electropop in Sittard)

Het eigenlijke Vive la Fete, Els Pynoo en Danny Mommers, staan nog altijd als twee verliefde pubers op het podium. 9 CD’s hebben ze ondertussen voortgebracht. Met een 10e begin 2012 op komst.

Het klankenspel, zoals Danny het zelf benoemt, staat nog steeds als een huis.  Els komt zoals vanouds in een sexy outfit blootsvoets het podium opgedarteld. Swingend en met een vrolijke sensuele en soms krijsende stem komen de Franstalige nummers er nog altijd fantastisch uit.  De stuwende bas, het standvastige ritme van de zoveelste drummer en het opzwepende gitaarspel van Danny laten met  de welbekende electronische sound van Vive la Fete het publiek weer uit hun dak gaan. De opzwepende en zwetende elektronische belgenpop (is het Vlaams, Waals?) heeft duidelijke hoorbare invloeden van de new wave en electronic body. De muziek van onze zuiderburen biedt toch net dat beetje veel extra meer.

Vive la Fete heeft laten zien dat ze nog steeds niet aan kracht hebben ingeboet. Alleen, is het voor een best off nog niet te vroeg?

We zijn benieuwd naar de nieuwe CD.

tekst en foto's Ron Loontjens

• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
• Click to open image! Click to open image!
•